اوراکل اپکس-Library cache در دیتابیس اوراکل

Library cache در دیتابیس اوراکل

مطلب این پست برگرفته از Connor McDonald می باشد.
برای پردازش یک عبارت SQL ،  دیتابیس اوراکل دنباله کامل تری از مراحل را انجام می دهد.
سه مرحله پردازش SQL:
۱- بررسی دستور (Syntax check) :
تأیید می کند که SQL می تواند مورد پردازش قرار گیرد.
به عنوان مثال :
SQL> select * from emp were empno = 10;
select * from emp were empno = 10
*
ERROR at line 1:
ORA-00933: SQL command not properly ended
به دلیل غلط املایی در کلمه WHERE   نمی تواند در هر پایگاه داده مبتنی بر SQL اجرا شود.
۲- بررسی معنایی (Semantic check) دستور SQL
select * from emp where empnoo = 10
از نظر دستوری  صحیح است ، به این معنی که در یک دیتابیس  به طور بالقوه این دستور می تواند با موفقیت اجرا شود. چک معنایی مشخص می کند که آیا این بیانیه در این پایگاه داده معتبر است – یعنی موردی که در آن پردازش می شود. در این حالت چک انجام نشد:
SQL> select * from emp where empnoo = 10;
select * from emp where empnoo = 10
*
ERROR at line 1:
ORA-00904: "EMPNOO": invalid identifier
غلط بودن ستون EMPNO بدان معنی است که دستور SQL منتقل نمی شود برای بررسی معنایی. حتی اگر عبارت SQL حاوی ستون صحیح باشد و نام جدول و سایر منابع شی نیز ورودی های معتبری در داده ها باشند، یک دستور SQL ممکن است هنوز به معنای امنیت از بررسی معنایی عبور نکند، دسترسی به آبکجت ها نیز باید مورد بررسی قرار گیرد. عدم موفقیت پرس و جو در مثال زیر:
SQL> select * from emp;
select * from emp
*
ERROR at line 1:
ORA-00942: table or view does not exist
لزوماً نشانه عدم وجود جدول EMP نیست. ممکن است بدان معنی باشد که کاربر که می خواهد این عبارت SQL را اجرا کند از دسترسی امنیتی لازم برای مشاهده داده ها در جدول EMP برخوردار نیست.
۳- بهینه سازی (Performance)
اگر یک عبارت SQL هم از نظر دستوری و هم از نظر معنایی معتبر باشد ، در واقع می تواند در این دیتابیس اجرا شود. اما دیتابیس باید بهترین روش اجرای را تعیین کند ، تعریف “بهترین” به معنای استخراج مکانیزمی است که اجرای آن در کوتاهترین زمان پاسخ برای کاربر، کامل می شود.
۴- تولید منبع ردیف (Row source generation)
پس از تعیین بهترین گزینه اجرایی  طرح بهینه ساز (optimizer plan) ، این طرح/پلن به مجموعه عملی ملموس تری برای انجام در دیتابیس تبدیل می شود. به عنوان مثال ، یک طرح بهینه ساز ممکن است از یک فهرست استفاده کند ، اما تولید منبع ردیف آن نقشه را انجام می دهد و مجموعه ای از دستورالعمل های مربوط به آن فهرست را ایجاد می کند: بلوک های جدول ، و غیره. مجموعه ای از دستورالعمل های واقعی را ایجاد می کند که در نهایت بر اجرای عبارت SQL حاکم خواهد شد.
۵- اجرا (Execution)
سرانجام ، دستور SQL آماده انجام کارهایی است که از آن خواسته شده است. موتور SQL اطلاعات منبع ردیف را به عنوان ورودی می گیرد و شروع به خواندن اطلاعات مورد نظر از دیتابیس و یا نوشتن بر روی آن می کند.
۶- نتایج فرآیند (Process results)
اگر عبارت SQL یک SELECT باشد یا حاوی یک عبارت RETURNING است، برنامه فراخوانی شده احتمالاً خروجی آن پرس و جو را مصرف می کند.
چگونه کمتر تجزیه (Parse) کنیم:
اگر یک برنامه نیاز به اجرای ۱۰۰۰۰ دستور SQL در حین کار عادی داشته باشد ، فرض معقول این است که آن ۱۰۰۰۰ دستور SQL قبل از اجرای آنها باید مراحل فوق را انجام دهد. به نظر می رسد که تجزیه (Parse) فقط هزینه ای غیرقابل اجتناب برای اجرای دستورات SQL در یک سیستم پایگاه داده رابطه ای است. برای دیگر محصولات دیتابیس رابطه ای صحیح است ، اما دو پیشرفت در دیتابیس Oracle وجود دارد که فرصت هایی را برای کم کردن میزان تجزیه (Parse) در صورت استفاده “بدون کاهش تعداد مرتبط با اجرای عبارت های SQL” فراهم می کند.
 The library cache -۱
اولین فرصت بر اساس مشاهداتی است که یک برنامه ممکن است چندین عبارت SQL را چندین بار اجرا کند. ده ها کاربر ممکن است از یک عملکرد مشابه استفاده کنند ، مانند “نمایش همه فروش ها”. اگر یک عبارت SQL یک بار تجزیه  شده و اثبات شده که معتبر است ، تا زمانی که دسترسی لازم برای اجرای دستور  SQL در اسکیمای دیتابیس را دارد استفاده می گرددو اگر همینطور تغییر نیافته باشد اجراهای های بعدی به طور ضمنی معتبر هستند. پایگاه داده اوراکل شامل یک فروشگاه حافظه به نام کتابخانه  حافظه نهان (library cache) است و هر بار که یک عبارت SQL تجزیه می شود ، دیتابیس بررسی اولیه را روی حافظه نهان (cache) انجام می دهد تا ببیند آیا آن عبارت SQL قبلاً تجزیه شده است، اگر این دستور جدید باشد یک تجزیه کامل که به عنوان “ hard parse ” نیز شناخته می شود باید انجام شود، اما اگر این دستور از قبل موجود بود با استفاده از library cache ، می توان از فعالیتهای هزینه بر hard parse جلوگیری کرد و از اطلاعات موجود در library cache  از  hard parse  قبلی استفاده کرد.
شکل زیر نمایانگر چگونگی پشتیبانی library cache از استفاده مجدد اطلاعات از یک hard parse  قبلی همان عبارت SQL می باشد. ۱۱ عبارت اجرا شده SQL وجود دارد ، اما به دلیل اجراهای مکرر همان عبارت ، از دو Parse اجتناب می شود.
اوراکل اپکس-1 Library cache
دوستان زرنگ و دانا سریع خواهند گفت که با توجه به تنوع عبارات SQL موجود در یک اپلیکیشن  و نیاز کاربران اپلیکیشن های شخصی برای پرس و جو از داده های مربوط به آنها ، احتمال وجود همان دستور SQL در library cache وجود دارد. بسیار کم به نظر می رسد، ولی درست است. با این حال ، به یاد بیاورید وظیفه Parse این است که: اطمینان حاصل شود که SQL یک عبارت معتبر برای پایگاه داده است که در آن اجرا می شود و تعیین یک طرح بهینه ساز مناسب برای اجرای دستور تا آنجا که ممکن است. از این منظر ، دو عبارت SQL که به صورت متنی هستند تفاوت آنها را می توان “تقریبا” یکسان در نظر گرفت.
به عنوان مثال ، این دو عبارت SQL را در نظر بگیرید:
select surname, firstname from emp where empno = 123
select surname, firstname from emp where empno = 456
با فرض اینکه این عبارات فوق هر دو از یک اسکیمای دیتابیس Parse  شده اند و بنابراین هر دو به تعریف یکسان از جدولی به نام EMP ارجاع می دهند،آن hard parse برای عبارت اول کافی است تا نشان دهد که عبارت دوم نیز باید معتبر باشد. همچنین با فرض این که ستون EMPNO کلید اصلی جدول EMP است،  طرح بهینه ساز(optimizer plan) احتمالی برای اولین عبارت با استفاده از یک جستجوی کلید اصلی که از ایندکس یونیک برای مقدار EMPNO ارائه شده است، و این بسیار تاثیرگذار خواهد بود که دقیقا از همان  طرح بهینه ساز(optimizer plan) برای عبارت دوم نیز استفاده گردد. اگر اختلاف در مقادیر تحت اللفظی نادیده گرفته شود این دو عبارت SQL را می توان معادل هم دانست.
۲- Bind variables
دومین پیشرفتی که کاهش hard parse را تسهیل می کند ، مفهوم اتصال (binding) است. اگر دو عبارت SQL فقط با مقادیر موجود در یک لفظ متفاوت باشد ، دیتابیس اوراکل امکان Parse با یک حفره مکانی را ایجاد کرده که نماینده ای از هر مقدار بالقوه ای ست که ممکن است فراهم شود. پرس و جو جدول  EMP فوق اکنون می تواند به صورت زیر حل شود:
select surname, firstname from emp where empno = <unknown value>
سپس اطلاعات جمع آوری شده و hard parse این عبارت جدید را می توان برای هر دو اجرای عبارات، که در گذشته جایی که <unknown value> به ترتیب ۱۲۳ و ۴۵۶ نشان داده شده استفاده کرد. اصطلاحات مورد استفاده برای unknown value معمولاً  “bind variable” یا “placeholder” است. دستور برای تعیین یک  bind variable در زبان های برنامه نویسی متفاوت است اما الگوی استفاده یکسان است. مرحله Parse از مرحله اجرا جدا می شود تا مقادیر مختلفی را برای اجراهای مختلف استفاده شود.
یک مثالا جاوا
PreparedStatement pstmt = con.prepareStatement("select pk from parse_demo where pk = ?");
یک مثال PL/SQL
dbms_sql.parse(c,' select pk from parse_demo where pk = :bindvar');
در شکل زیر می توانید تفاوت ها را هنگام استفاده از bind variable  مشاهده نمایید.
اوراکل اپکس-2 Library cache
در نتیجه:
دو تا View – v$sql and v$sqlarea درون ناحیه SQL در library cache می باشد که قسمتی از shared pool در SGA است. هر عبارتی رو که شما درون اون view ها می بینید دستورات parsed/compiled هستند که درون کش هستند.وقتی یک دستور جدید می آید اوراکل چک می کند که آیا درون کش هست و دوباره استفاده می کند وگرنه بصورت کامل آنرا اجرا می کند و جای خودش رو جستجو می کنه و کش می شود.
اگر شما از bind variables بصورت زیاد استفاده کنید مقدار library cache زیادی استفاده می کنید و در نتیجه کاهش hard parse را در بر خواهد داشت.
Library cache در دیتابیس اوراکل
امتیاز ۵ از ۲ رای

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این قسمت نباید خالی باشد
این قسمت نباید خالی باشد
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
Oracle APEX Capabilities (OAC)